Hayatta insanın kendine bir amaç belirlemesi, bazen fark etmeden başladığı, bazen de içini kemiren o “bir şey yapmalıyım” duygusuyla ortaya çıkan bir süreçtir. Herkesin bir hayali, ulaşmak istediği bir hedefi vardır. Ve o hedefe giden yol, aslında sadece bir başarı hikâyesi değil; kişinin kendiyle tanışma, yüzleşme ve gelişme yolculuğudur.
Bu yol her zaman düz ve kolay olmaz. Çoğu zaman yolun ortasında durup “devam etmeli miyim, yoksa başka bir yoldan mı gitsem?” diye sormak zorunda kalınır. Yol arkadaşları değişir, bazıları yolun yarısında bırakır, bazıları en zor anlarda yan yana yürür. Ama asıl mesele, o yolun kişiye neler kattığıdır.
Sadece Varılacak Yer Değil Yolun Kendisi
Bir hayalin gerçek olduğu an ise dışarıdan göründüğünden çok daha başka bir his bırakır insanda. Sanıldığı gibi sadece sevinç ve gurur değildir. İçeride tarif edilemez bir huzur, derin bir “tamamlanma” hissi olur. Çünkü o an, yalnızca hedefe ulaşmanın değil, kendini aşmanın, sınırlarını zorlamanın ve başkalarının “imkânsız” dediği şeyleri duymamanın mümkün kılmanın sonucudur.
Aslında o hedefe giden yol boyunca insanın en büyük kazancı, kendisiyle tanışmasıdır. Korkularla yüzleşmek, cesaretini ölçmek, neyi ne kadar istediğini fark etmek. Bazen kaybolup, bazen yeniden bulmak. Başkalarıyla değil, kendisine yaklaşmak.
Ve en güzeli de bir hayal gerçekleştiğinde yeni hayallerin doğmasıdır. Çünkü insan ruhu her zaman biraz daha fazlasını, biraz daha derinini ister. Bitmeyen bir merak ve arayış hali.. Her hedef, yeni bir yolculuğun kapısını açar.
İşte bu yüzden, önemli olan sadece varılacak yer değil; yolun kendisi, yol boyunca öğrenilenler, yaşananlar ve hissedilenlerdir. Çünkü asıl değerli olan, hayalin peşinden giderken insanın kendine kattıklarıdır. O yüzden ne olursa olsun, yolda kalmaya değer.
Belki De Bir Meltem Esintisinde
Ve işin en ilginç yanı şu ki, bazen o büyük hayalin gerçekleşmesi anı, hayal edildiği gibi büyük alkışlar, ışıklar altında olmayabilir. Belki sessiz bir sabah, belki kimsenin fark etmediği bir akşam saatinde, insan “işte oldu” der kendi kendine. Gökyüzü değişmez, şehir aynı kalır, dünya dönmeye devam eder. Ama içeride bir şey kökünden değişir.
Bu yüzden çoğu zaman insanlar başarıyı sadece sonuca odaklı zanneder. Oysa asıl mesele, o noktaya gelene kadar yaşananların insanda bıraktığı izdir. Kimse ilk denemede, ilk adımda ulaşmaz istediğine. Düşer, yorulur, yanlış yollara sapar, bazı şeylerden vazgeçmek zorunda kalır. Ama her vazgeçiş, biraz daha yaklaştırır insanı gerçek isteğine.
Ve insan şunu fark eder bir noktada: Hayat, nihai hedefler kadar, o hedeflere giderken yaşanan küçük zaferlerden, tesadüflerden ve derslerden ibaret. Bazen yolun en güzel yanı, hiç planlanmayan, kendiliğinden çıkan sürprizlerdir. Yeni bir dostluk, beklenmeyen bir fırsat, ya da sadece bir gün batımında içinden geçen bir duygu. Hepsi bu yolun kıymetli parçalarıdır.
Her hayalin ardında, biraz cesaret, biraz sabır ve bolca kendine inanç yatar. İnsan bazen tüm dünyanın ona karşı olduğunu düşünse bile, içindeki o küçük sesle yürümeye devam ederse, en sonunda yoluna çıkan şey sadece hayali değil, yepyeni bir “kendisi” olur. Daha güçlü, daha olgun ve daha özgür.
İşte bu yüzden, hayaller peşinden koşmaya, yolda kaybolmaya, yeniden başlamaya ve bazen her şeye rağmen inadına devam etmeye değer. Çünkü insan, hayalini gerçekleştirmeye çalışırken aslında en değerli yolculuğu yapar: kendi iç yolculuğunu.
Cesaret
Bir noktadan sonra insan, yolun zorluklarına bile minnet duymaya başlar. Çünkü o zor anlar olmasa ne kadar güçlü olduğunu ne kadar sabredebildiğini ve aslında nelerden
vazgeçmeye gönüllü olduğunu bilemezdi. Her zorlanış, biraz daha derinleştirir insanı. Yüzeyde yaşarken fark etmediği duygularla, düşüncelerle ve kendi sınırlarıyla karşılaştırır.
Ve işte o anlarda, aslında hayalin bir hedef değil, insanı dönüştüren bir araç olduğunu anlar. Hayal gerçekleşse de gerçekleşmese de önemli olan onun peşinden gitme cesaretini göstermiş olmaktır. Çoğu insan, sadece bu cesareti gösterebilmiş olmanın bile ne kadar değerli bir şey olduğunu fark ettiğinde şaşırır.
Çünkü o yol, bazen insanı kendine yabancılaştırır, bazen tam tersi — hiç bilmediği yönleriyle tanıştırır. Bazen küçücük bir olay, bir cümle, bir rastlantı bile insanın bütün bakış açısını değiştirebilir. O yüzden yolda olan her şey kıymetlidir. Başarısızlıklar, yerinde bir vazgeçiş dahil.
En güzel tarafı ise, insanın kendini hayalleriyle yeniden var etmesi. Ne zaman düşse, yeniden başlamak istemesi. Ne zaman bir şey kaybetse, başka bir şey bulabilmesi. Ve en çok da en karanlık anlarda bile içinden o ışığı çıkarabilmesi.
Çünkü insan dediğin, ne olursa olsun biraz umutla yaşar. Biraz merakla, biraz hayalle, biraz inatla… Ve en çok da kendi içindeki sesi duymaya cesaret edebildiğinde.
O yüzden önemli olan, hedefe ne kadar uzak ya da yakın olunduğu değil. O yolda nasıl yüründüğü, neler hissedildiği, neler öğrenildiği… Ve en sonunda, insanın kendi gözlerinin içine bakıp “ben elimden geleni yaptım” diyebilmesi. İşte gerçek zafer de gerçek huzur da tam orada saklı.
Çünkü sonunda insan, hayalini gerçekleştirirken değil; o hayalin peşinden giderken kim olduğunu öğreniyor.”
“Ve insan, yolun sonunda değil… Yolun tam ortasında büyür.”
Bir yıldız gibi parla…
Semra Okutan
Çocuk Gelişimi Uzmanı / Çocuk Yoga Eğitmeni / Nefes Eğitmeni / Yazar
Harika! Kaleminize sağlık..